Skip to main content
vivliografiko-catch-up-web

Συντάκτης

Ελισάβετ Πατσούρα
Χειρουργός Οφθαλμίατρος,
Ταμίας του ΔΣ της ΕΕΕΦΔΧ
Επικοινωνία: epatsoura@hotmail.com

Vaiano A et al. J Refract Surg. 2021; 37(2): 126-132

Σκοπός της παραπάνω μελέτης είναι η παρουσίαση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων της όρασης καθώς και των πιθανών επιπλοκών σε οφθαλμούς στους οποίους έγινε ένθεση του ενδοφακού σκληρικής στήριξης χωρίς ράμματα IOL Carlevale ( Soleko). Ο ενδοφακός αυτός είναι αναδιπλούμενος, one piece, ακρυλικός με σχεδιασμό που επιτρέπει τη στήριξη των απτικών του κάτω από τον σκληρικό κρημνό χωρίς ράμματα. Στη μελέτη συμπεριλήφθηναν 54 οφθαλμοί 50 ασθενών με μέσο όρο ηλικίας τα 62 έτη. Η μέση καλύτερα διορθούμενη οπτική οξύτητα βελτιώθηκε από 0,93 0,21logMAR προεγχειρητικά σε 0,42log MAR στους 3 μήνες και 0,38logMAR στον ένα χρόνο. Η διαφορά αυτή ήταν στατιστικά σημαντική. 79,6% των οφθαλμών είχαν βελτίωση της όρασης τους ενώ 3,7% μείωση. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των προεγχειρητικών και μετεγχειρητικών τιμών της ενδοφθάλμιας πίεσης προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Η μέση πυκνότητα των ενδοθηλιακών κυττάρων παρουσίασε μετεγχειρητικά μείωση που ήταν στατιστικά σημαντική σε σχέση με την προεγχειρητική τιμή, με μέση απώλεια κυττάρων 6,51% στον ένα χρόνο. Ο ενδοφακός παρουσίαζε 3,1ο tilt στον ένα χρόνο. Στο 87% των οφθαλμών έγινε ταυτόχρονα οπίσθια υαλοειδεκτομή. Η πιο συχνή διεγχειρητική επιπλοκή ήταν ο τραυματισμός των απτικών του φακού, είτε κατά την έξοδό του από τον cartridge, είτε κατά την εξαγωγή τους από τον σκληρό. Στην πρώιμη μετεγχειρητική περίοδο το ποσοστό των επιπλοκών ήταν πολύ μικρό, με συχνότερο το οίδημα του κερατοειδούς (9,25%). Στην όψιμη μετεγχειρητική περίοδο οι συχνότερες επιπλοκές ήταν οίδημα ωχράς (7,4%), έκθεση απτικών κάτω από τον επιπεφυκότα (3,7%), και αποκόλληση αμφιβληστροειδούς σε έναν οφθαλμό με σύνδρομο Marfan (1,85%). Δεν αναφέρονται περιστατικά ενδοφθαλμίτιδας ή παρεκτόπισης του ενδοφακού. Συγκριτικά με τις άλλες τεχνικές δεν παρατηρήθηκε εγκλωβισμός ίριδος, ούτε περιστατικά παρεκτόπισης του ενδοφακού. Στο τελευταίο φαίνεται να συμβάλει ο σχεδιασμός του ενδοφακού και ιδιαίτερα το οπτικό των 6,5mm, η κλίση των απτικών κατά 10ο και το σχήμα των απτικών που προσαρμόζεται σε διάφορες διαμέτρους του sulcus. Δεν υπήρχαν περιστατικά υποτονίας. Οι βασικοί περιορισμοί της μελέτης ήταν η απουσία control group και το σχετικά μικρό follow up, καθότι σε άλλες τεχνικές σκληρικής στήριξης επιπλοκές παρουσιάστηκαν σε μεταγενέστερο χρόνο. Συμπερασματικά, η τεχνική αυτή μετά από μία σχετικά σύντομη καμπύλη εκμάθησης είναι μία αποτελεσματική και ασφαλής τεχνική σκληρικής στήριξης ενδοφακού.