Συντάκτης
Paul Teping et al. J Cataract Refract Surg 2026; 52:429–436
O σκοπός της αναδρομικής αυτής μελέτης ήταν να εκτιμήσει τα αποτελέσματα της χρήσης τορικών ενδοφακών (εντός του σάκου του περιφακίου και τορικών φακών add on στο sulcus) στην όραση και τη διάθλαση σε οφθαλμούς με αστιγματισμό μετά από κερατοπλαστική. Συμπεριέλαβε 134 οφθαλμούς (117 ασθενείς ), εκ των οποίων 129 είχαν υποβληθεί σε διαμπερή κερατοπλαστική και 5 σε πρόσθια μερική κερατοπλαστική. Σε 115 οφθαλμούς έγινε ένθεση τορικού ενδοφακού εντός του περιφακίου στα πλαίσια επέμβασης καταρράκτη, ενώ σε 19 τοποθετήθηκε ο add on ενδοφακός στο sulcus σε ήδη ψευδοφακικούς οφθαλμούς. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν σχετικά ομαλός και συμμετρικός αστιγματισμός στην κεντρική ζώνη των 4mm, μετά την αφαίρεση των ραμμάτων. Εξαιρέθηκαν περιπτώσεις με συνυπάρχουσα παθολογία που θα μπορούσε να επηρεάσει την όραση. Οι επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον 12 εβδομάδες από την αφαίρεση των ραμμάτων. Η καταγραφή των αποτελεσμάτων έγινε την πρώτη μετεγχειρητική μέρα, μετά από 3 και 10 μήνες. Χρησιμοποιήθηκε ο όρος target induced astigmatism (ΤΙΑ) για να περιγράψει την επιθυμητή μεταβολή στον αστιγματισμό και surgically induced astigmatism (SIA), για να περιγράψει την τελική μεταβολή του. Ο λόγος SIA/TIA αναφέρεται ως ο δείκτης διόρθωσης (CI) και περιγράφει την υπό ή υπερδιόρθωση, με ιδανική τιμή το 1. Από την προεγχειρητική μέχρι την τελευταία επίσκεψη, η μέση UDVA και η μέση CDVA (logMAR/Snellen) στο πρώτο γκρουπ είχε σημαντικά βελτιωθεί από 1.1 ± 0.4 (˜20/250) σε 0.5 ± 0.3 (˜20/63) και από 0.5 ± 0.3 (˜20/63) σε 0.2 ± 0.2 (˜20/32), αντίστοιχα (και τα δύο P < .001). Στο δεύτερο γκρουπ (add on) η μέση UDVA και CDVA βελτιώθηκε σημαντικά από 1.1 ± 0.2 (˜20/250) σε 0.5 ± 0.1 (˜20/63) και από 0.5 ± 0.2 (˜20/63) σε 0.3 ± 0.2 (˜20/40) στην τελευταία εξέταση (P < .001). Μετά από δέκα μήνες η μέση CDVA ήταν σημαντικά καλύτερη στο γκρουπ με τους τορικούς ενδοφακούς εντός του περιφακίου (P = .034). Στην τελευταία εξέταση 91% των οφθαλμών του πρώτου γκρουπ και 72% του δεύτερου είχαν CDVA ≥ 20/40. 80 οφθαλμοί (77%) στο πρώτο και 12 οφθαλμοί (63%) στο δεύτερο γκρουπ κέρδισαν ≥ 2 Snellen γραμμές CDVA. Ο μέσος διαθλαστικός κύλινδρος μειώθηκε σημαντικά από προεγχειρητικά στο τελευταίο ραντεβού και στα δύο γκρουπ (και τα δύο P < .001). Μέσο τελικό SIA και TIA ήταν 4.3 ± 0.5 και 4.8 ± 2.5D, αντίστοιχα, με μέσο CI 1.19 ± 0.52, που υποδηλώνει μια τάση για υπερδιόρθωση. Δεν παρατηρήθηκαν στο διάστημα της παρακολούθησης απορρίψεις μοσχευμάτων ούτε ανάγκη για επανατοποθέτηση (περιστροφή) του ενδοφακού.
Συμπερασματικά, η μελέτη καταλήγει ότι η χρήση τορικών ενδοφακων σε ασθενείς με μεταμόσχευση κερατοειδούς και κεντρικό ομαλό αστιγματισμό είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος μείωσης του αστιγματισμού. Σε ασθενείς όμως με χαμηλό αριθμό ενδοθηλιακών κυττάρων εναλλακτικές τεχνικές θα πρέπει να επιλέγονται.
