
Συντάκτης
D Kazakos et al. Cataract Refract Surg 2026; 52:757–765
Η αναδρομική αυτή μελέτη έχει σαν σκοπό να διερευνήσει την επίπτωση, τα αποτελέσματα και τα ανεπιθύμητα συμβάντα της αλλαγής ενδοφακού σε ασθενείς δυσαρεστημένους από τους πολυεστιακούς ενδοφακούς. Συμπεριέλαβε ασθενείς που είχαν χειρουργηθεί ανάμεσα στο 2007-2021 με ένθεση πρεσβυωπικού ενδοφακού στους οποίους έγινε αλλαγή είτε λόγω κακής ποιότητας όρασης και αποτυχίας στη νευροπροσαρμογή, είτε λόγω ανεπαρκούς κοντινής όρασης. Δεν συμπεριέλαβε αλλαγές ενδοφακών από άλλα αίτια π.χ. παρεκτόπιση ενδοφακού. Από το σύνολο των 109.274 επεμβάσεων με ένθεση πολυεστιακού ενδοφακού κατά την μελετούμενη περίοδο, αλλαγή επιχειρήθηκε σε 691 οφθαλμούς. Σε 3 περιπτώσεις ο ενδοφακός δεν μπόρεσε να αφαιρεθεί αφήνοντας 688 οφθαλμούς για ανάλυση. Το ποσοστό αλλαγής ήταν 0,63% ή 1 στους 159. Το 0,58% αφορούσε αλλαγή ενδοφακού λόγω κακής ποιότητας όρασης και το υπόλοιπο λόγω ανεπαρκούς κοντινής όρασης. Αμφοτερόπλευρη αλλαγή χρειάστηκε σε 204/688 ασθενείς προκειμένου να βελτιωθούν τα συμπτώματα. Όσον αφορά το είδος των ενδοφακών που αλλάχτηκαν, οι διπλοεστιακοί τύπου segmented με υψηλό near addition είχαν το μεγαλύτερο ποσοστό (περίπου 1%), ενώ οι περιθλαστικοί πολυεστιακοί με addition +2,75 έως +3,25D είχαν το μικρότερο ποσοστό ανταλλαγής (0,35-0,39%). Η πιο συχνή αλλαγή αφορούσε σε μονοεστιακούς (ή μονοεστιακούς +, 66,3%), ακολουθούμενους από EDOF πολυεστιακούς ενδοφακούς χαμηλότερου addition. Σε μικρό ποσοστό επιλέχθηκε πολυεστιακός ενδοφακός υψηλότερου κοντινού addition (13,8%). Ο μέσος χρόνος από την αρχική επέμβαση ήταν 13.6 ± 8.3 μήνες (1.8 με 73.7 μήνες). Η πιο συχνή αλλαγή ήταν από ενδοφακό με υψηλό κοντινό addition σε μονοεστιακό ενδοφακό (48,1% όλων των επεμβάσεων). Σε 7 οφθαλμούς πραγματοποιήθηκαν παραπάνω από μία επεμβάσεις μιας και παρέμειναν δυσαρεστημένοι μετά από την πρώτη αλλαγή ενδοφακού.
Ο μέσος χρόνος μετεγχειρητικής παρακολούθησης ήταν 10.4 ± 9.4 μήνες (1 με 55.1 μήνες). Το ποσοστό των οφθαλμών εντός 0.50 διοπτρίας από την εμμετρωπία μεταβλήθηκε από 76.3% (525/688) πριν την αλλαγή σε 71.7% (493/688) μετά την επέμβαση (P = .05). Η διαφορά αυτή αποδίδεται κυρίως στον ελαφρώς μυωπικό στόχο της δεύτερης επέμβασης. Όσον αφορά τον μετεγχειρητικό διαθλαστικό αστιγματισμό αυτός δεν διέφερε σημαντικά από τον προεγχειρητικό. Συνολικά, υπήρχε μία μικρή μεν αλλά στατιστικά σημαντική αύξηση της UDVA από 0.13 ± 0.19 logMAR (20/25 1.5 ) σε 0.11 ± 0.21logMAR (20/25 0.5 ). Η ίδια τάση παρατηρήθηκε και στη CDVA. Όσον αφορά τις επιπλοκές της αντικατάστασης, όπως παρεκτόπιση ή κακή επικέντρωση, αυτές παρουσιάστηκαν σε ποσοστό 1,16% των οφθαλμών. Η τελική θέση του ενδοφακού ήταν εντός του σάκου του περιφακίου σε 86.8% των περιστατικών, στο sulcus στα 12,5%, ενώ εναλλακτικές θέσεις στήριξης χρησιμοποιήθηκαν σε 0,7% των περιστατικών.
Η μελέτη καταλήγει ότι η ανταλλαγή των πολυεστιακών ενδοφακών λόγω μη ικανοποιητικής ποιότητας όρασης μπορεί να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια, μικρό κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών και καλά διαθλαστικά αποτελέσματα.
